સીધાસાદા રસ્તા  પર ચાલ્યો  પણ   ખોવાયો   છું,
આખો  જન્મારો  હું  ખોટી   રીતે   અટવાયો   છું

સૂરજ સામે પડછાયો  ને હું જળમાં  છું  પ્રતિબિંબ ,
બસ    એક  તું  છે   કે જેની અંદર હું ખોવાયો છું

તારું   મલકાવું   ભીતર   શ્રધ્ધાનું   સુખ   સર્જાતું,
ઘૂંટી   હું   તો   તારું  નામ  ગઝલમાં  ઘૂંટાયો  છું

તારો   હાથ   જાલી   ઈશ્વર સામે   હું    ઉભો  છું ,
મોટું   સપનું   લઈને    મંદિરમાં  હું  રોકાયો   છું

તળિયામાં  હું   શોધું છું , સ્મરણ  જે  ખોવાયું  છે ,
ભવસાગરમાં  ઊંડે   મરજીવો   થઇ   દેખાયો  છું .

– અમિત ત્રિવેદી